Jak wychować kreatywne dzieci? – Ken Robinson

Kreatywność jest dziś bardzo ceniona przez pracodawców. Każdy chce mieć kreatywnych pracowników, którzy potrafią tworzyć nowe rozwiązania, nowe formy, nowe treści. Jednocześnie szkoły robią wszystko, by dziecięcą kreatywność zamknąć w sztywnych ramkach precyzyjnie określonych programów i metod. Ken Robinson od lat głośno mówi o tym, że szkoły zabijają kreatywność, zamiast ją rozwijać. Publikujemy fragment jego książki „Uchwycić żywioł. O tym, jak znalezienie pasji zmienia wszystko”o kreatywności  w szkole i bez szkoły. Wydawnictwo Element przygotowuje drugie wydanie tej książki. Premiera 29 listopada 2017.

Faith Ringgold jest cenioną artystką, znaną przede wszystkim ze  zbiorów historyjek obrazkowych. Jej prace były wystawiane w muzeach na  całym świecie, a na  stałe znajdują się w zbiorach Guggenheim Museum, the Metropolitan Museum of Art oraz Museum of Modern Art. Ringgold jest także nagradzaną pisarką – otrzymała nagrodę Caldecott Honor za  swoją pierwszą książkę, Tar Beach. Ponadto  komponowała i nagrywała piosenki. 

Życie Faith jest wypełnione kreatywnością. Jednak, co  ciekawe, znalazła się na  tej ścieżce, kiedy choroba odsunęła ją od szkoły. W wieku dwóch lat zachorowała na  astmę i z tego powodu później rozpoczęła edukację. Podczas wywiadu powiedziała mi, że czuła, iż nieobecność w szkole z powodu astmy miała pozytywny wpływ na jej rozwój, „bo, wiesz, nie byłam obecna na  niektórych indoktrynacjach. Nie byłam obecna, więc nie zostałam tak naprawdę uformowana w sposób, w jaki, moim zdaniem, formowanych jest wiele dzieci w poddanej reżimowi społeczności, jaką jest i w pewnym sensie chyba musi być szkoła. Kiedy masz wielu ludzi w jednym miejscu, musisz w pewien sposób ich kontrolować, żeby dało się pracować. Mnie reżim po  prostu nie objął. Brakowało mi  całego przedszkola i pierwszej klasy. Do  drugiej klasy już chodziłam. Ale i tak każdego roku nie było mnie w szkole przez, nie wiem, dwa czy trzy tygodnie, z  powodu astmy. I absolutnie nie przeszkadzało mi, że omijają mnie zajęcia”. 

Mama ciężko pracowała z Faith, żeby pomóc jej nadrobić to, co  opuszczała w szkole. A kiedy się nie uczyły, mogły zagłębić się w szeroki świat sztuki, który ogarniał Harlem w latach trzydziestych. 

„Mama zabierała mnie na  wszystkie najlepsze wydarzenia kulturalne tamtych czasów. Duke Ellington, Billie Holiday, Billy Eckstine – wszyscy ci dawni piosenkarze, liderzy zespołów inni wspaniali ludzie. To  ich uważałam za  naprawdę kreatywnych. Było oczywiste, że tworzą tę sztukę z własnych ciał. Mieszkaliśmy w sąsiedztwie. Po  prostu wpadało się na  nich na  ulicy – o, są. Byłam głęboko zainspirowana ich sztuką i chęcią oddania się ludziom i publiczności. Pozwoliło mi  to  zrozumieć komunikacyjny aspekt bycia artystą. 

Nigdy nie zmuszano mnie, żebym była jak inne dzieci. Nie ubierałam się jak one. Nie wyglądałam jak one. A w rodzinie nie oczekiwano, żebym taka była. Więc robienie czegoś, co  było uważane za  trochę dziwne, przyszło mi  zupełnie naturalnie. Moja mama była projektantką mody. Sama była artystką, chociaż nigdy by  tego o sobie nie powiedziała. Bardzo mi  pomogła, ale była bardzo mocno wyczulona na  punkcie tego, że nie wiedziała, czy sztuka będzie dobrym życiowym dążeniem”. 

Kiedy Faith zaczęła w końcu regularnie chodzić do szkoły, odnalazła zachętę i entuzjazm na  zajęciach ze  sztuki. 

„Mieliśmy lekcje sztuki już w podstawówce. Wspaniałe doświadczenie. Wspaniałe. Pamiętam dobrze, jak nauczyciele byli podekscytowani niektórymi moimi pracami, a ja  się zastanawiałam: dlaczego uważają, że to  takie dobre? Ale nigdy nic nie powiedziałam. W gimnazjum nauczycielka zrobiła z nami pewne ćwiczenie, w którym chciała, żebyśmy spróbowali zobaczyć bez patrzenia. Mieliśmy namalować w ten sposób kwiaty. Powiedziałam:«O mój Boże, nie chcę, żeby widziała moją pracę, jest paskudna». A ona podniosła ją i powiedziała:«To jest naprawdę wspaniałe. Patrzcie na  to»”. 

Edukacja według Kena Robinsona – kreatywne szkoły

„Dziś wiem, dlaczego tak spodobała jej się moja praca. Była swobodna i było w niej coś, co  ja  lubię, kiedy widzę sztukę dzieci. Jest ekspresyjna, cudowna. To  ten rodzaj magii, którą mają dzieci. Dzieci nie widzą w sztuce nic dziwnego ani innego. Akceptują ją, rozumieją, kochają. Wchodzą do  muzeum, rozglądają się wkoło i nie czują się zagrożone. Dorośli tak. Dorosłym wydaje się, że jest tam przekaz, którego nie rozumieją, że powinni mieć coś do  powiedzenia albo zrobić coś w związku z oglądanymi dziełami. Dzieci potrafią je  po  prostu zaakceptować, bo  w taki czy inny sposób takie się rodzą. Pozostają w tym stanie, dopóki nie zaczną się oceniać. A może to  my  zaczynamy je  oceniać. Staram się tego nie robić, ale świat zacznie je  oceniać i osądzać tak czy inaczej – to  nie wygląda jak drzewo, to  nie wygląda jak człowiek. Kiedy dzieci są małe, nie zwracają na  to  uwagi. One po  prostu… po  prostu otwierają się na  twoich oczach. «To  moja mamusia, a to  mój tatuś i poszliśmy do  domu, i ścięliśmy drzewo, a to, a owo i tamto». Opowiadają ci całą historię, akceptują ją i wydaje im się ona tak wspaniała. I mnie też się taka wydaje. Bo  jeśli chodzi o te sprawy, dzieci są zupełnie niepohamowane”. 

„Myślę, że dzieci mają pewną naturalną skłonność do  muzyki. Ich cienkie głosy są jak malutkie dzwoneczki. W pewnej szkole miałam czterdziestominutowe sesje z każdą klasą, zaczynając od  przedszkola i przez wszystkie roczniki, aż do  szóstej klasy. Robiłam też sesje artystyczne, podczas których oni czytali z książki, a potem ja  ich uczyłam. Pokazywałam im różne slajdy, a potem uczyłam ich, jak zaśpiewać moją piosenkę Anyone Can Fly. Po  prostu to  załapali, czy byli w przedszkolu, w pierwszej klasie, w drugiej, trzeciej czy czwartej. W piątej klasie zaczynają się kłopoty. Ich cienkie głosy nie są już jak dzwoneczki, czują się zawstydzone, a niektóre z nich, choć nadal potrafią śpiewać, nie robią tego”. 

Na  szczęście Faith nigdy nie czuła się w ten sposób hamowana. Kochała zgłębiać swoją kreatywność od  wczesnych lat i udało jej się utrzymać tę iskrę przy życiu aż do  dorosłości. 

„Wydaje mi się, że w chwili, w której zaczęłam studiować sztukę na  uniwersytecie w 1948 roku, wiedziałam, że chcę być artystką. Nie wiedziałam, którą drogą pójdę, jak to  się stanie ani jak mogę nią zostać, ale wiedziałam, że to  jest mój cel. Moim marzeniem było zostać artystką, taką, która do  końca życia maluje obrazy i traktuje to  jako sposób na  życie. Każdego dnia możemy stworzyć coś wspaniałego, więc każdy dzień będzie w ten sam sposób wspaniały – dzień, w którym odkrywasz coś nowego, bo  kiedy malujesz albo tworzysz cokolwiek, znajdujesz na  to  nowe sposoby”. 

c

„Uchwycić żywioł. O tym, jak znalezienie pasji zmienia wszystko”

Ken Robinson

Wydawnictwo Element

c

c

Powyższy fragment został przedrukowany za zgodą Wydawnictwa Element. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część niniejszej książki nie może być przetwarzana, przechowywana w systemie informatycznym lub do niego wprowadzana, przekazywana w żadnej formie ani przetwarzana żadnymi środkami (elektronicznymi, mechanicznymi, poprzez fotokopie, zapis ani w żaden inny sposób) bez pisemnej zgody wydawcy – Wydawnictwa Element Sp. z o.o.

 

Jak wychować kreatywne dzieci? – Ken Robinson
5 (100%) 2 głosów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *